به گزارش پایگاه خبری«عصرخودرو» به نقل از روزنامه ایران ، اتوبوس برای اولین بار در نانتس فرانسه و در سال ۱۸۲۶ بعنوان وسیله نقلیه عمومی مورد استفاده قرار گرفت
در آن زمان صندلی های اتوبوس از چوب بود و ازآن برای حمل نامه و بسته های پستی نیز استفاده می شده است
بعضی نیز بر این اعتقادند که اولین بار در انگلستان و در سال ۱۸۲۴ در مسیر منچستر به پندلتن بکار گرفته شده است
به تدریج کشورهای مختلف از جمله آمریکا به استفاده از آن رو آورده و در سال ۱۸۳۱ در فیلادلفیا – ۱۸۳۵ در بوستون و در سال ۱۸۴۴ در بالتیمور مورد استفاده قرار گرفت
پیشرفت اتوبوس ها
اولین اتوبوس در سال ۱۸۲۶
اولین اتوبوس موتور دار در سال ۱۹۰۵
تایرهای بالنی در سال ۱۹۲۰
انتقال اتوماتیک در سال ۱۹۳۶
اولین موتوری دیزلی در سال ۱۹۳۶
اولین اتوبوس با گنجایش بیش از ۵۰ مسافر در سال ۱۹۴۸
اولین اتوبوس با ساسپنشن هوا در سال ۱۹۵۳
سیستم حمل و نقل در ایران، همگام با بسیاری از کشورهای مترقی دنیا شکل گرفت و البته عمده فعالیتهای اولیه در تهران متمرکز بود
بدنبال ایجاد راه آهن حضرت عبد العظیم توسط یک شرکت بلژیکی و راه اندازی ماشین دودی بین تهران و شهر ری، سیستم حمل و نقل عمومی با دو کارکرد تفریح و خدمات ایاب و ذهاب در محدوده بین شهری، کار خود را آغاز کرد
در سال ۱۳۰۵ لایحه تاسیس شرکت های اتوبوسرانی خصوصی تصویب شد و در این ارتباط مجوز تاسیس به یک شرکت دانمارکی داده شد. مدتی پس از راه اندازی خطوط اتوبوسرانی در تهران و شمیران به دلیل کمبود درآمد، فعالیت این اتوبوسها متوقف شد
در سال ۱۳۲۱ مصوبه ای مبنی بر اجازه ایجاد شرکت های حمل و نقل شهری ارائه شد
در سال ۱۳۲۳ از یکی از بانک ها دستور گرفته شد تا تعدادی اتوبوس وارد شود. از ۵۰ دستگاه اتوبوس وارداتی مدل جدید ۳۰ دستگاه به تهران اختصاص داده شد. این اتوبوسها که بعدها تعدادشان به ۲۰۰ دستگاه رسید به صورت اقساط به شرکت های خصوصی فروخته شد
برادران تهرانی (حاج اصغر و حاج رضا تهرانی) از اوان جوانی فعالیت اتوبوس سازی را در دشوارترین شرایط و مقارن با جنگ جهانی دوم آغاز نموده و در سالهای ۱۳۲۵ تا ۱۳۴۰ پس از سالها تلاش کارخانه پارس لوکس را بنیان نهاده و نخستین اتوبوس و مینی بوس های مگروس دویتز را در ایران تولید نمودند
به تدریج اتوبوسرانی نظام یافته تر شد و بیشتر تحت کنترل درآمد. رفتار عمومی نیز برای سوار شدن به اتوبوس صحیح تر شد و مردم خود برای سوار شدن به اتوبوس صف می بستند.در سال ۱۳۳۱ قانون تاسیس شرکت های اتوبوسرانی عمومی در شهرها به تصویب مجلس شورای ملی رسید و امتیاز آن نیز به شهرداری ها محول شد. و در همین سال شرکت اتوبوسرانی تبریز تاسیس شد. نهایتا" در فروردین ۱۳۳۵ شرکت سهامی اتوبوسرانی تهران با نام شرکت واحد اتوبوسرانی تهران وحومه با سرمایه سیصد میلیون ریال به ثبت رسید همزمان شرکت اتوبوسرانی اهواز تاسیس شد
بتدریج مسئولین در تدارک تجهیز سیستم اتوبوسرانی بر آمدند تا خدمات مناسبت تری را ارائه دهند اما چون اغلب اقدامات بدون بررسی دقیق و همه جانبه انجام شد، توفیق چندانی حاصل نشد
نمونه آن در سال ۱۳۳۸ بود که هزاران دستگاه فروش بلیط در اتوبوس ها نصب شد اما نداشتن پول خرد و معطلی مسافران و فقدان سیستم کنترل موجب شد که این برنامه ۸ ماه بیشتر دوام نیاورد و برچیده شود
فعالیت تاسیس شرکت های اتوبوسرانی شهری در دهه ۴۰ با تاسیس شرکت های مزبور در مشهد (۱۳۴۲)، رشت (۱۳۴۵)، اصفهان (۱۳۴۶)، کرمان و ارومیه (۱۳۴۷) ادامه یافت
در دهه ۵۰ و پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تعداد این شهرها به ۱۴ رسید و شهرهای شیراز ، بوشهر، آبادان، کرمانشاه، گرگان و بابل نیز صاحب سازمان اتوبوسرانی شدند. در سالهای پس از انقلاب و تا سال ۱۳۶۸، ۹ سازمان دیگر تاسیس شد، تا اینکه به زمان اوج ساماندهی شرکت های اتوبوسرانی در سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۱ رسیدیم
به این ترتیب در خلال سالهای ۶۸ تا ۷۱ ، ۲۴ شهر دیگر نیز به جرگه شهرهای دارای این خدمات پیوستند.بدین ترتیب تا سال ۱۳۶۸ ، ۴۸ شهر کشور واجداین خدمات شدند. هم اکنون در سال۱۳۹۱ ، ۹۹سازمان اتوبوسرانی در ایران وجود دارد که در حال خدمت رسانی به شهروندان عزیز میباشند
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.